De stadswandeling, die op het activiteitenbord van de taalschool staat, lijkt me een goede manier om de stad een beetje te leren kennen en hopelijk ook al wat andere leerlingen van de school. Na het ontbijt loop ik naar de taalschool, maar daar doet niemand open als ik op de bel druk. Ik kijk op m’n telefoon, waarmee ik gelukkig een foto van het activiteitenbord heb gemaakt. Ik zie dat als verzamelplaats het Parque Central staat genoemd, dus loop ik daarheen. Ik was ruim op tijd van huis weg gegaan, dus ben alsnog ruim op tijd op de verzamelplaats.
We zijn met een groep van zo’n 20 man en ik zie al snel dat de meesten een aardige hike-outift aanhebben (met sportschoenen, jasjes, etc.) en ik met m’n korte spijkerbroek en t-shirt met korte mouwen wat buiten de boot val. Het is ook wat kouder dan ik eerst verwachtte, maar dat zal later wel goed komen als de zon wat gaat schijnen. Als we een stuk aan het lopen zijn, blijkt dat ik inderdaad beter m’n hardloopschoenen aan had kunnen doen, omdat we blijkbaar de heuvel naast Xela (Cerro el Baúl) gaan beklimmen. Dat is een verrassing voor me, maar het lijkt me niet zo erg, aangezien ik vast wel mee zal kunnen komen. Dat gaat ook goed, totdat onze twee gidsen ons op een gegeven moment de optie geven om via een wat langere weg via een pad naar boven te gaan, of recht de berg op te klimmen via een minder makkelijk begaanbaar pad. Uiteraard kies ik voor de minst makkelijke optie en aldus probeer ik met m’n sneakertjes de berg op te klimmen. Gelukkig heb ik nog wel wat grip en ben ik best lang, dus kan ik ook nog wel eens een tak gebruiken om verder te komen. De meeste anderen uit de groep kiezen dezelfde route en uiteindelijk komen we allemaal boven, al is dit pas wel iets langer dan de meesten hadden verwacht en gehoopt.
Als we eenmaal boven op de heuvel zijn aangekomen, hebben we een mooi uitzicht over Xela. Het is wel enigszins bewolkt, maar het is leuk om de stad zo te zien. Het is een grote stad, met alleen maar laagbouw. Waarschijnlijk is het vanwege de kans op aardbevingen niet zo verstandig om heel hoog te bouwen.
Als we wat verder lopen zijn bovenop de heuvel ook wat speeltoestellen te vinden en glijbanen van beton. We zien hier enkele kinderen vanaf gaan op een stuk karton van een pizzadoos. De hele groep gaat ook de glijbanen af, waarbij sommigen ook het deksel van de pizzadoos gebruiken. Het blijkt dat je met een stuk karton onder je kont harder naar beneden gaat dan als je gewoon op je broek glijdt. Later komt een van de kinderen met een platgedrukte plastic fles aan en laat zien dat het nog harder kan.
Nadat iedereen (een paar keer) van de glijbaan af is geweest, wachten we boven op de berg. Niemand weet waarop en na ongeveer drie kwartier lopen we weer naar beneden via een andere weg. Het lijkt alsof we heel ver van Xela weg lopen, maar op een gegeven moment blijkt dat we helemaal om de heuvel heen zijn gelopen en weer terug zijn aan de voet van de heuvel. Vanaf hier lopen we de stad weer in. Doordat de wandeling een stuk langer was dan ik had gedacht, heb ik ook wat meer zon gevangen dan verwacht en denk ik dat ik wel iets ben verbrand. Ik zal het later wel zien.
Als ik weer thuis kom eet ik een late lunch en vervolgens ga ik weer op stap in Xela om de stad zelf wat beter te leren kennen door wat rond te dwalen. Ik loop zonder kaart wat rond en maak wat foto’s. Uiteindelijk kom ik weer bij een bekend stuk en loop ik naar huis. Dat viel niet tegen 🙂
