Ik word rond vijf uur wakker en heb dan ook ongeveer vijf uur geslapen. Niet slecht voor het eerste stuk van de nacht, maar helaas lukt het niet om daarna nog meer te slapen. M’n lichaam voelt nog wel wat moe aan, maar zal zeker aan het tijdsverschil moeten wennen. Ik neem een verfrissende douche en loop naar de ontbijtruimte. Daar maak ik kennis met een Canadees stel dat drie weken bij Lake Atitlán gaat doorbrengen. Het lijkt mij ook een mooie plek om heen te gaan, maar ik zie mezelf niet snel zes jaar achter elkaar naar dezelfde plek op vakantie gaan, zoals zij doen. Later sluiten nog een Canadees en Amerikaan aan bij het ontbijt en ik leer dat er twee soorten Jade bestaan. De weinig zeldzame ‘nephrite’ variant en de zeldzame lila variant ‘Jadeite’, die bijna alleen in Guatemala en Myanmar wordt gevonden. Deze laatste variant is harder en duurder en dus zal bijna alles wat je normaal gesproken tegenkomt de goedkope, eenvoudiger te bewerken variant zijn. Zo leer je nog eens wat…
Ik moet een beetje opschieten na het ontbijt, zodat Victor me op tijd naar het vertrekpunt van de bus kan brengen. Een half uurtje later heb ik een buskaartje en wacht ik op het vertrek van de bus. Ze hebben vrolijke salsamuziek opstaan, dus dat begint goed. Ik neem even een anti-wagenziektepilletje in en stap de bus in naar Quetzaltenango. De bus is een wat oudere touringbus, maar ziet er goed uit. M’n telefoon heeft een paar oefeningen van Duolingo offline staan, dus ik kan weer even oefenen. Meer offline oefeningen dan verwacht, dus na een stuk of vier besluit ik lekker m’n ogen dicht te doen. Oh ja… Heb ik straks het adres van de taalschool..? Yes, zit in de email:
Spanish School “Sol Latino”
Diagonal 12, 6-58
Guatemala, C.A.
Tel (00502) 5613-7222 (English, Dutch, Spanish)
http://www.
Alleen weet ik niet meer wat een taxi ongeveer mag kosten straks. Even pinnen om Quetzals te hebben is ook wel handig.
Onderweg valt me op dat overal in de berm van de weg afval ligt, maar dan ook echt overal. Niemand doet hier blijkbaar moeite om z’n afval mee naar huis te nemen om het land schoon te houden en gooit alles maar het raam uit en de berm in. Ik vind dit zonde, omdat het verder een mooi land is met veel natuur, maar dit verpest het uitzicht vanuit de bus wel een beetje.
In Quetzaltenango (gelukkig ook bekend onder de oudere en veel kortere ‘maya’-naam Xela, spreek uit: Sjela) aangekomen, neem ik een taxi naar de taalschool. De chauffeur weet in de juiste zone te komen, maar daar houdt het wel een beetje op. Na wat navragen bereiken we de school, waar ik binnen wordt gelaten en vervolgens mijn gastgezin wordt gebeld. De moeder van het gezin, Cristi(ne), komt naar de school om me op te halen en we lopen door enkele straatjes naar haar huis. Het huis is niet ver van de taalschool en ik verwacht de weg zelf wel weer te kunnen vinden.
In het huis ontmoet ik de dochters van Cristi: Romina en Alejandra. Ik krijg een kamer, die eigenlijk buiten het huis op het dak ligt. De kamer is klein, maar ik heb ook niet veel nodig. Ik heb een bed, een bureau en een paar planken om m’n kleding op te leggen.
Nadat ik mijn spullen een beetje heb uitgepakt, verlaat ik het huis weer om de stad wat de verkennen en even gebruik te maken van de WiFi van Sol Latino. In de taalschool zie ik een bord staan met de activiteiten voor die week. Deze avond is er een bachata-les en morgen staat een stadwandeling op het programma. Dit lijken me beide leuke activiteiten, dus ik plan om mee te doen. Ik vraag het even na bij de taalschool en ik kan gewoon binnen en/of mee lopen als een activiteit me aanspreekt.
Die avond is het eten echter pas rond 20u klaar, terwijl dan ook de bachata-les begint. Verder voel ik me flink moe, dus besluit ik de bachata-les over te slaan. Op tijd naar bed en fris op voor de stadswandeling dan maar!