Op zaterdag ga ik naar de watervallen (cataratas) van Los Amates. Ik vertrek vanuit Guatemala-stad samen met Cindy, die in Guatemala-stad woont, met een georganiseerde reis naar San Juan Tecuaco in een grote bus. We gaan een weekend weg en blijven de nacht van zaterdag op zondag in tenten slapen. Het is zo’n twee uur rijden en het wordt ondertussen steeds warmer. In Guatemala-stad is het redelijk koud (onder de 20 graden Celsius), maar onderweg loopt de temperatuur op tot zo’n 30 graden. In de bus wordt gezegd dat we veel water nodig hebben, omdat de hike lang is en het vandaag warm wordt. We kopen dus wat extra water tijdens onze stop, maar alsnog vraag ik me af of we niet meer mee zouden moeten nemen.
Als we met de bus zijn aangekomen, pakt iedereen zijn backpack en bereiden we ons voor op de hike naar de watervallen waar we onze tenten op zullen zetten. Met de tent, slaapzakken, matrasje en al het water is het best een aardig gewicht in de backpacks, die we een aantal uren moeten dragen.
De hike is zo’n 4 uur lang en doorkruist drie keer de rivier die uit de watervallen stroomt. Het is erg warm en ons water gaat dan ook best snel.
Tijdens een pauze bij een rivier waar we onze lunch eten, gaan veel mensen al lekker in het water liggen om af te koelen. De meeste kleding is toch al nat van het zweet en dan is het frisse water erg verkoelend.
Op een gegeven moment moeten we een lange hangbrug over, die voor veel mensen redelijk moeilijk lijkt te zijn om over te lopen. Verder vinden enkele mensen uit de groep de brug wat eng. Ik heb er echter geen problemen mee en loop makkelijk over de brug naar de overkant.
Na nog een uur lopen komen we bij de waterval aan, waar we onze tenten opzetten.
Nadat de tenten zijn opgezet, gaan we in het water van de waterval zwemmen. Dat is heerlijk na de lange wandeling met bepakking in de hitte en zon! We kunnen nu ook goed de watervallen zien, waar we morgen langs abseilen. De watervallen zijn niet heel breed, maar als ik naar de watervallen toe zwem, kan ik de kracht goed voelen en is zelfs de kleine waterval aan de rechterkant heel sterk en kun je daar amper onder blijven staan. Voor de andere watervallen is het geen optie, deze zijn veel te sterk.
In de avond wordt er door de organisatie eten gekookt op een haardvuur. Ze gaan er wel van uit dat we zelf een bord meegenomen zouden hebben, niet dus… Gelukkig kunnen we een bord lenen van iemand van de organisatie en dus zijn we later aan het smullen van ons diner van het haardvuur.
Na een redelijk slechte nacht op een te harde grond in de tent, staan we iets na 6 uur op om ons klaar te maken voor het abseilen. We hebben wel door dat we echt te weinig water hebben en we hebben een droge mond, omdat we voorzichtig aan doen met het water en daardoor voelen we ons ook minder lekker. Cindy vraagt bij anderen na of we water kunnen koken in hun pannetje en dat mag gelukkig. Zij vult eerst twee flessen met water uit de rivier, die we na het koken van het water gebruiken om havermout te eten. Het is goed om te eten en we vullen de bakjes van de havermout bij met extra water om te zorgen dat we voldoende water drinken om ons weer goed te voelen. We koken vervolgens nog enkele keren water en uiteindelijk hebben we zo’n twee liter extra water, naast het water wat we al hadden gedronken (zo’n halve liter per persoon) en nog ongeveer twee liter water wat we hadden bewaard. Zo beginnen we de dag goed!
Na het ontbijt krijgen we een tuigje, een helm en handschoenen uitgedeeld en wordt uitgelegd hoe we deze aan moeten trekken en hoe het abseilen gaat verlopen.
Na de uitleg lopen we naar de top van de waterval. Er zijn twee lijnen naar beneden, een ‘droge’ lijn en een ‘natte’ lijn, die door een deel van de waterval heen gaat. We gaan eerst abseilen van de ‘droge’ lijn, omdat ik wat foto’s wil maken.
Het abseilen is erg leuk en de stap over het randje vind ik minder eng dan ik me herinner van lang geleden (tijdens een dagje uit met collega’s van de MediaMarkt en T-Mobile). Het abseilen van de ‘natte’ lijn is leuker, omdat je de waterval op je hoofd krijgt. Deze lijn is wel minder makkelijk om goed naar beneden te gaan, omdat de wand erg glad is en mijn voeten daardoor enkele keren wegglijden.
Na het abseilen hebben we al het materiaal aan de waterkant gelegd en zijn we even gaan zwemmen voor we terug naar het kamp gaan. Daarna is het tijd om de tenten af te breken en opnieuw in te pakken. Cindy vraagt of haar grote backpack mee kan met de pick-up truck en dat is goed. We geven haar backpack met tent, slaapzakken etc. mee met de pick-up truck en uiteindelijk overtuigt Cindy mij om mijn backpack ook mee te geven. Achteraf ben ik daar blij om, want het is weer een lange hike. We lopen een andere weg terug dan heen en dat resulteert in een lange klim, van zo’n anderhalf uur aan het einde van de trip. Hier was niemand echt blij mee, maar de koude cola en water die verkocht worden in een winkeltje boven op de berg bij de bus, zijn daardoor zoveel lekkerder dan normaal.
Als ik thuis kom in San Gaspar
, komt de familie net terug lopen van de processie die door het dorp is getrokken. Ik leg mijn spullen snel in mijn kamer en ren dan naar het volgende dorp om ook wat van de processie te kunnen zien. De komende vijf weken (in de aanloop naar Semana Santa en Pasen) zullen er nog meer processies zijn, maar dit is de eerste die ik kan zien en dichtbij. Als ik in het dorp aankom is het beeld van Jezus dat door de mannen wordt gedragen al voorbij, maar zie ik deze nog wel. Iets later komt het beeld van Maria langs dat door de vrouwen wordt gedragen.
De beelden worden door een groep mannen en vrouwen gedragen, die gedurende de dag steeds wisselen. De beelden zijn de hele dag onderweg en tijdens latere processies kan dit zelfs langer dan een dag duren.
Ik ben blij dat ik een deel van de processie heb kunnen zien. Het is een indrukwekkende traditie, die heel belangrijk is voor de mensen in Guatemala.